احساس گناه عمیق، هراس از قضاوت شدن، سردرگمی درونی و این پرسش دردناک که «آیا من بیمارم یا دچار مشکل روانی برگشت ناپذیر شده ام؟»، تجربه مشترک بسیاری از افرادی است که با افکار یا تمایلات مازوخیستی مواجه می شوند. تابوهای فرهنگی و اطلاعات نادرست و غیرعلمی در فضای وب، اغلب موجب انزوا، اضطراب شدید و تخریب عزت نفس افراد می شود؛ در حالی که دانش روان پزشکی و علوم اعصاب مدرن نگاهی کاملا ساختاریافته، عینی و ریشه ای به این پدیده دارند.
ما در این مقاله تخصصی با تکیه بر معیارهای تشخیصی راهنمای آماری اختلالات روانی (DSM-5)، دیدگاه های انجمن روان پزشکی آمریکا (APA) و پژوهش های نوروساینس، به کالبدشکافی مفهوم مازوخیسم، تفاوت تمایلات بی خطر با اختلالات پاتولوژیک، ریشه های تروماتیک و مسیرهای گام به گام برای کنترل تمایلات و درمان مازوخیسم می پردازیم. چنانچه در کنار درمان رواندرمانی مازوخیسم به مکمل های تنظیم خلق، کنترل اضطراب و آرام بخش های کمکی دارای تأییدیه سلامت نیاز دارید، می توانید از طریق داروخانه آنلاین محصولات معتبر را مشاهده و انتخاب کنید.
چکیده مقاله:
مازوخیسم به تمایلات یا الگوهای جنسی مرتبط با تجربه درد، تحقیر، تسلیم یا رنج اشاره دارد، اما وجود چنین تمایلاتی به تنهایی به معنای ابتلا به اختلال روانی نیست. تفاوت میان یک ترجیح جنسی رضایت مندانه و اختلال مازوخیسم جنسی، به عواملی مانند میزان رنج روانی، اختلال در عملکرد روزمره، از دست رفتن کنترل و خطر آسیب جسمی بستگی دارد.
در این مقاله، علائم و نشانه های مازوخیسم، تفاوت آن با رفتارهای خود آسیب رسان و عوامل روان شناختی، زیستی و محیطی مرتبط با شکل گیری این تمایلات بررسی می شود. همچنین، رویکردهای درمانی از جمله روان درمانی شناختی رفتاری، درمان های تحلیلی، مدیریت رفتاری و نقش احتمالی داروها در درمان اختلال مازوخیسم و مشکلات همراه مورد بررسی قرار می گیرند.
در ادامه، اهمیت ارتباط شفاف با شریک عاطفی، رضایت آگاهانه، تعیین مرزهای ایمنی و شناسایی موقعیت های پرخطر توضیح داده می شود. در نهایت، شرایطی که نیازمند ارزیابی فوری سلامت روان هستند و مسیر مراجعه برای دریافت کمک تخصصی تشریح خواهد شد.
مازوخیسم دقیقاً چیست؟
واژه مازوخیسم (Masochism) نخستین بار از نام لئوپولد فون ساخر-مازوخ (نویسنده اتریشی قرن نوزدهم) گرفته شد و در روانپزشکی به معنای تجربه لذت، برانگیختگی یا ارضای روانی از طریق تجربه درد جسمی، تحقیر، اسارت یا رنج کشیدن تعریف می شود. با این حال، درک علمی آن نیازمند جداسازی قاطع مرزهای بالینی از باورهای عامیانه است.
تفاوت بین تمایلات جنسی عادی و اختلال مازوخیسم
یکی از بنیادی ترین اصول استاندارد DSM-5، تمایز میان «مازوخیسم جنسی» (Sexual Masochism) به عنوان یک ترجیح یا فانتزی رفتاری، و «اختلال مازوخیسم جنسی» (Sexual Masochism Disorder) به عنوان یک آسیب بالینی است:
- تمایلات در چارچوب رضایت (BDSM / فانتزی): اگر این رفتارها با رضایت کامل دوطرفه، در محیطی کنترل شده و بدون آسیب جسمی پایدار انجام شوند و فرد پس از آن احساس گناه فلج کننده، اضطراب اجتماعی یا افت عملکرد در زندگی نداشته باشد، از دیدگاه بالینی «بیماری روانی» طبقه بندی نمی شوند.
- اختلال مازوخیسم پاتولوژیک: زمانی واژه «اختلال» به کار می رود که این افکار یا رفتارها حداقل به مدت ۶ ماه تداوم داشته و موجب رنج شدید بالینی (Distress)، آسیب به سلامت جسمانی، تخریب روابط اجتماعی، شغلی یا ناتوانی در برقراری رابطه بدون تجربه درد واقعی شوند.
چند پرسش کلیدی در ارزیابی بالینی
در مسیر ارزیابی و درمان مازوخیسم جنسی ، این پرسش ها مطرح می شوند:
- آیا این تمایلات برای خود فرد رنج یا اضطراب قابل توجه ایجاد می کنند؟
- آیا باعث اختلال در روابط، کار یا سایر بخش های مهم زندگی شده اند؟
- آیا فرد برای تجربه برانگیختگی جنسی، خود را در معرض آسیب جدی قرار می دهد؟
- آیا در رفتار جنسی، رضایت آگاهانه طرف مقابل وجود دارد؟
- آیا فرد احساس می کند کنترل رفتارهایش را از دست داده و نمی تواند آن ها را مدیریت کند؟
پاسخ مثبت به برخی از این موارد می تواند دلیل مناسبی برای صحبت با روان شناس یا روان پزشک باشد، اما تشخیص نهایی تنها با ارزیابی تخصصی امکان پذیر است.
مازوخیسم از نگاه روان کاوی و علوم اعصاب
در روان کاوی کلاسیک، فروید و نظریه پردازان پس از او تلاش کرده اند درمان مازوخیسم را از طریق مفاهیمی مانند پرخاشگری، احساس گناه، تعارض های ناخودآگاه و رابطه فرد با خود و دیگران توضیح دهند.
این دیدگاه ها از نظر تاریخی در شکل گیری نظریه های مربوط به مازوخیسم اهمیت داشته اند، اما همه این توضیحات را نمی توان امروزه به عنوان علت قطعی و اثباتشده مازوخیسم در نظر گرفت.
از دیدگاه علوم اعصاب نیز پژوهش ها نشان می دهند که تجربه درد، برانگیختگی جنسی، هیجان و سیستم پاداش مغز می توانند تا حدی با یکدیگر تعامل داشته باشند. انتقال دهنده های عصبی و مواد شیمیایی درون زاد مانند اندورفین ها در پردازش درد و احساس پاداش نقش دارند، اما شواهد موجود اجازه نمی دهد مازوخیسم را به فعالیت یک ناحیه مشخص از مغز یا افزایش یک ماده شیمیایی خاص نسبت دهیم.
به همین دلیل، بهتر است مازوخیسم را پدیده ای چندعاملی بدانیم که ممکن است تحت تأثیر ترکیبی از عوامل روان شناختی، تجربیات فردی، یادگیری، روابط و عوامل زیستی شکل بگیرد. هیچ توضیح واحدی برای تجربه همه افرادی که تمایلات مازوخیستی دارند وجود ندارد.
علائم و نشانه های مازوخیسم؛ چه زمانی نیاز به مداخله است؟
شناخت نشانه های این وضعیت، نخستین گام برای ارزیابی نیاز به کمک حرفه ای است.
الگوهای رفتاری و فکری در مازوخیسم
تمایلات مازوخیستی می توانند شکل های متفاوتی داشته باشند و تجربه همه افراد یکسان نیست. برخی الگوهایی که ممکن است دیده شوند عبارتند از:
- اشتغال ذهنی یا فانتزی های مکرر درباره تجربه درد، تحقیر، تسلیم شدن یا محدودیت در زمینه جنسی.
- وابستگی برانگیختگی جنسی به موقعیت هایی که در آن فرد درد یا تحقیر را تجربه می کند.
- تمایل مکرر به قرار گرفتن در نقش تسلیم شونده در یک رابطه جنسی .البته اگر این موضوع با رضایت آگاهانه و رعایت مرزهای دو طرف همراه باشد، لزوما نشانه اختلال نیست.
- احساس اضطراب، شرم یا تعارض شدید درباره این تمایلات، به خصوص زمانی که این احساسات زندگی روزمره یا روابط فرد را تحت تاثیر قرار دهند.
- قرار گرفتن مکرر در موقعیت های خطرناک یا آسیب زا برای رسیدن به برانگیختگی، که می تواند نشانه ای برای ارزیابی تخصصی باشد.
تفاوت مازوخیسم روانی با رفتارهای خودآزارانه (Self-harm)
مازوخیسم جنسی و رفتارهای خودآسیب رسان بدون قصد خودکشی (NSSI) دو مفهوم متفاوت هستند، هرچند ممکن است در برخی افراد هم زمان وجود داشته باشند. در مازوخیسم جنسی، درد یا تحقیر می تواند با برانگیختگی یا رضایت جنسی ارتباط داشته باشد، در حالی که در NSSI فرد عمدا به بدن خود آسیب می زند و هدف معمولا جنسی نیست.
| ویژگی | مازوخیسم جنسی | رفتارهای خودآسیبرسان (Self-harm) |
| انگیزه اصلی | برانگیختگی جنسی، لذت یا رهایی شهوانی | سرکوب دردهای شدید روانی، بیحسی عاطفی یا خودتنبیهی |
| عامل وقوع | اغلب در ارتباط با فانتزی ها یا شریک جنسی | ممکن است در زمان تنهایی یا هنگام تجربه فشار و هیجان شدید رخ دهد و لزوما ارتباطی با فعالیت جنسی ندارد. |
| احساس همراه | برانگیختگی همراه با تنش جنسی | خشم شدید از خود، کرختی، حس پوچی عمیق |
| هدف رفتاری | ایجاد یا تقویت برانگیختگی یا رضایت جنسی در برخی افراد. | تغییر یا کاهش یک وضعیت ناخوشایند روانی، نه ایجاد برانگیختگی جنسی. |
زمان هایی که مازوخیسم به یک اختلال پاتولوژیک تبدیل می شود
زمانی که تمایلات مازوخیستی باعث رنج قابل توجه، اختلال جدی در عملکرد یا آسیب شوند، ارزیابی توسط روان شناس یا روان پزشک اهمیت پیدا می کند.
از جمله شرایطی که بهتر است فرد برای دریافت کمک تخصصی اقدام کند:
- فرد برای تجربه درد یا برانگیختگی، خود را در معرض آسیب جدی یا تهدیدکننده زندگی قرار می دهد.
- افکار یا رفتارهای مرتبط با این تمایلات آن قدر وقت و توجه فرد را به خود اختصاص می دهند که کار، تحصیل، روابط یا فعالیت های روزمره مختل می شوند.
- فرد به دلیل این تمایلات بارها وارد روابطی می شود که در آن مورد سوءاستفاده، اجبار یا آسیب قرار می گیرد و نمی تواند از این الگو خارج شود.
- تمایلات با اضطراب شدید، افسردگی، احساس بی ارزشی، انزوای اجتماعی یا رنج روانی قابل توجه همراه شده اند.
- فرد احساس می کند کنترل رفتارهای خود را از دست داده یا با وجود پیامد های منفی، نمی تواند رفتارهای آسیب زا را متوقف کند.
در شرایطی مانند رفتارهای پرخطر، آسیب جسمی شدید یا افکار خودکشی، مراجعه به روان پزشک یا دریافت کمک فوری اهمیت بیشتری دارد.
چرا مازوخیسم رخ می دهد؟ بررسی ریشه ها و علل
شما برای ایجاد این تمایلات مقصر نیستید؛ شکل گیری چنین ساختارهایی در روان، نتیجه فعل و انفعالات پیچیده زیستی و تجربیات دوران رشد است.
نقش تروماهای دوران کودکی و تجربه آسیب در روابط اولیه
شایع ترین بستر شکل گیری مازوخیسم روانی و جنسی، تجارب سوءاستفاده جسمی، عاطفی یا جنسی در سال های اولیه رشد است. کودک آسیب دیده برای بقای روانی در برابر مراقبان خشن یا بی ثبات، مکانیسم دفاعی ناخودآگاهی می سازد: «اگر من درد را به عنوان ابزار توجه، بقا یا محبت بپذیرم، رنج آن قابل تحملتر می شود».
با این حال، تروما را نمی توان شایع ترین یا علت قطعی مازوخیسم دانست. بسیاری از افرادی که تمایلات مازوخیستی دارند، سابقه چنین تجربیاتی ندارند و در مقابل، همه افرادی که در کودکی با سوءاستفاده یا آسیب مواجه شده اند نیز دچار این تمایلات نمی شوند.
از دیدگاه روان شناختی، تجربه های اولیه ممکن است در برخی افراد بر نحوه شکل گیری دلبستگی، مرزهای شخصی، احساس ارزشمندی یا ارتباط میان هیجان و صمیمیت تاثیر بگذارند.
عوامل بیولوژیک و شیمیایی مغز در ایجاد تمایلات پارافیلیک
سطوح غیرطبیعی انتقال دهنده های عصبی مانند سروتونین (که مسئول مهار تکانه ها است) و دوپامین (مسئول تمایل و ولع) در گرایش های پارافیلیک نقش دارند. پژوهش ها نشان می دهند نقص در مدارهای تنظیمی لوب پیشانی مغز که کنترل ترمز رفتاری را بر عهده دارند، می تواند باعث ناتوانی در مهار و درمان رفتارهای خودآزارانه شود.
تاثیر الگوهای یادگیری و محیطی در شکل گیری شخصیت
مواجهه زودهنگام با محتواهای نامناسب، تنبیه های تحقیرآمیز در دوران بلوغ، یا الگوهای دلبستگی ناایمن و مضطرب (Anxious Attachment) فرد را به این باور می رساند که لیاقت دریافت توجه محترمانه را ندارد و صرفا در موقعیت تسلیم و بی ارزشی معنا پیدا می کند.
روش های تخصصی درمان مازوخیسم
اگر این تمایلات آرامش روانی، سلامت جسمی یا روابط شما را تهدید کرده اند، متدهای بالینی استانداردی برای هدایت، کنترل و درمان مازوخیسم وجود دارد.
درمان شناختی-رفتاری (CBT)؛ بازسازی الگوهای فکری
CBT خط اول روان درمانی برای کنترل تمایلات مازوخیستی است:
- شناسایی افکار خودکار منفی: به چالش کشیدن باورهایی مثل «من تنها زمانی ارزشمندم که زجر بکشم» یا «لذت فقط با تحقیر به دست می آید».
- حساسیت زدایی و بازآموزی شرطی: تفکیک تداعی شرطی شده میان درد فیزیکی و برانگیختگی ذهنی با استفاده از تکنیک های متوقف سازی فکر و تصویرسازی جایگزین.
- توسعه مهارت های خودپنداره: افزایش عزت نفس و آموختن روش های دریافت لذت سالم.
در صورت وجود اضطراب، افسردگی، وسواس یا مشکلات رابطه ای هم زمان، درمان این مشکلات نیز می تواند بخش مهمی از روند بهبود باشد.
فشارهای روانی مداوم موجب تخلیه ذخایر منیزیم و خستگی دستگاه عصبی می شود؛ استفاده از مکمل هایی مانند سافت ژل ب کمپلکس آنتی ایجینگ تعادل سیستم عصبی خودمختار را احیا کرده و تنش های جسمانی را فرو می نشاند.
روان کاوی و تحلیل ریشه های ناخودآگاه
روان درمانی تحلیلی به فرد کمک می کند به لایه های پنهان گذشته خود برود. بررسی و درمان خشم نسبت به والدین، که به دلیل رها شدن و نادیده گرفته شدن از سمت آنها ایجاد شده، همچنین بار عاطفی تروماهای جنسی حل نشده و کشف این حقیقت که رنج خواهی کنونی در واقع تلاشی بی نتیحه برای تسلط بر آسیب های گذشته است، از فرایند درمان این رویکرد است.
درمان های دارویی؛ نقش داروهای تعدیل کننده خلق و کنترل تکانه
دارودرمانی مازوخیسم را در شما ناپدید نمی کند، بلکه شدت تکانه ها و فشارهای هیجانی را کاهش می دهد تا رواندرمانی برای کنترل افکار مازوخیستی اثربخش تر شود:
- مهارکننده های بازجذب سروتونین (SSRIs): داروهایی مانند فلوکستین، سرترالین یا پاروکستین با تثبیت سروتونین، وسواس های فکری جنسی و اشتغال ذهنی مداوم را تعدیل می کنند.
- تثبیت کننده های خلق و ضدتشنج ها: داروهایی نظیر توپیرامات در موارد تکانشگری بالا، هیجانات شدید رفتاری را مهار می کنند.
- داروهای آنتی آندروژنیک (در موارد بسیار شدید و آسیب رسان): در شرایط خطرناک که رفتارهای فرد به آزار جسمی کشنده نزدیک می شود، داروهای مهارکننده تستوسترون تحت نظر مستقیم روان پزشک برای کاهش میل شدید جنسی تجویز می شوند.
مدیریت رفتاری و کنترل تکانه در زندگی روزمره
اگر فرد متوجه شود که برخی موقعیت ها یا احساسات خاص، او را به سمت رفتارهای پرخطر سوق می دهند، ثبت الگوهای روزانه می تواند به شناخت این محرک ها کمک کند.
- در یک دفترچه یا اپلیکیشن می توان زمان، موقعیت، احساس غالب، شدت میل و واکنشی را که در نهایت انتخاب شده ثبت کرد.
همچنین، در زمان افزایش میل به رفتار آسیب زا میتوان از راهکارهای تنظیم هیجان مانند موارد زیر استفاده کرد:
- فاصله گرفتن موقت از محرک
- تنفس آرام
- صحبت با فرد قابل اعتماد
- انجام فعالیتی که خطری برای بدن ایجاد نمی کند
- فعالیت بدنی نیز می تواند برای کاهش استرس و بهبود خلق مفید باشد، اما ورزش شدید یا تمرین هایی که با هدف ایجاد درد یا آسیب به بدن انجام می شوند، جایگزین درمان مازوخیسم نیستند.
اگر فرد احساس می کند کنترل رفتارهای آسیب زا را از دست داده، بهتر است به جای تلاش برای مدیریت آن به تنهایی، از روان شناس یا روان پزشک کمک بگیرد.
چگونه در روابط خود با این تمایلات کنار بیاییم؟
داشتن تمایلات مازوخیستی لزوما به معنای ناسالم بودن یک رابطه نیست. اگر این تمایلات در یک رابطه عاطفی یا جنسی مطرح باشند، مهم ترین اصول برای مدیریت آنها عبارتند از:
برقراری ارتباط شفاف با شریک عاطفی
پنهان کاری، احساس انزوا و شرم را تقویت می کند. اگر رابطه ای عمیق و مبتنی بر اعتماد دارید، مطرح کردن تمایلات با لحنی عاری از مطالبه گری و با استفاده از ادبیات منطقی به درک متقابل کمک می کند. کمک گرفتن از یک سکس تراپیست مجرب نیز می تواند فضای امنی برای این گفتگو فراهم سازد.
تعیین مرزهای ایمنی و رضایت محوری (Consent)
اگر یک زوج تصمیم دارند برخی تمایلات مازوخیستی را در چارچوبی کاملا رضایت محور تجربه کنند، ایمنی باید بر هر نوع تجربه یا ترجیح جنسی اولویت داشته باشد.
تعیین مرزها بهتر است پیش از هر فعالیتی انجام شود و هر یک از طرفین بتوانند هر زمان که خواستند آن را متوقف کنند.
برخی اصول مهم عبارتند از:
- کلمه یا علامت توقف: زوجین می توانند از قبل یک کلمه یا علامت مشخص برای توقف فوری استفاده کنند. با اعلام آن، فعالیت باید بدون بحث یا فشار متوقف شود.
- تعیین خط قرمزهای جسمی: رفتارهایی که احتمال آسیب جدی مانند اختلال در تنفس، سوختگی، شکستگی یا آسیب بافتی دارند، نباید صرفا به دلیل وجود تمایل مازوخیستی بی خطر تلقی شوند. در صورت وجود خطر جدی، انتخاب ایمن تر، انجام ندادن آن رفتار است.
- توجه به وضعیت روانی دو طرف: رضایت فقط به لحظه شروع فعالیت محدود نمی شود. هر فرد باید در طول رابطه احساس امنیت و اختیار داشته باشد و بتواند بدون ترس از واکنش طرف مقابل نظر خود را تغییر دهد.
- گفت و گو و مراقبت پس از رابطه: بعضی افراد پس از تجربه های عاطفی یا جنسی شدید ممکن است به زمان، آرامش یا حمایت بیشتری نیاز داشته باشند. گفت و گو، توجه و مراقبت عاطفی پس از رابطه، که گاهی از آن با عنوان Aftercare یاد می شود، می تواند به بازگشت احساس امنیت و ارتباط عاطفی میان زوجین کمک کند.
چه زمانی درمان مازوخیسم یک فوریت پزشکی است؟
برخی موقعیت ها شوخی بردار نیستند و باید به عنوان هشدارهای خطرناک جدی گرفته شوند:
رفتارهای خودآزاری شدید و خطر خودکشی
استفاده از شیوه های تحدید اکسیژن (Asphyxiation)، آسیب های نافذ به بافت های حیاتی بدن، یا تمایل به رنج کشیدن به دلیل نفرت مفرط از زنده بودن، نیازمند ارزیابی فوری روان پزشکی و بستری جهت پیشگیری از مرگ ناخواسته است.
وقتی تمایلات مازوخیستی باعث انزوای اجتماعی یا افسردگی شدید می شود
چنانچه شما به دلیل وحشت از خود، معاشرت با دیگران را متوقف کرده اید، دچار حملات پانیک مداوم می شوید، یا تسلیم افراد باج گیر و خشونت طلب در زندگی واقعی شده اید، باید فورا از یک متخصص سلامت روان مداخله بخواهید.
جمع بندی؛ مسیر بازگشت به سلامت روانی
تمایلات مازوخیستی نباید دلیلی بر شرمساری بی پایان یا تعریف هویت انسانی شما به عنوان یک فرد بیمار تلقی شوند. روان انسان در پاسخ به محرک های پیچیده زیستی و آسیب های حل نشده، الگوهای دفاعی گوناگونی می سازد. تفکیک تمایلات فردی از رفتارهای آسیب رسان بالینی، اولین گام آرامش است. درمان مازوخیسم و کنترل تکانه ها با تکیه بر درمان های شناختی، روان کاوی و در صورت لزوم مداخلات دارویی، مسیری واقعی و دست یافتنی برای رسیدن به یک زندگی آرام، امن و متوازن است.
سوالات متداول
آیا مازوخیسم همیشه یک بیماری است یا میتواند بخشی از شخصیت باشد؟
خیر، مازوخیسم به خودی خود بیماری نیست. اگر تمایلات در چارچوب رضایت دوطرفه بوده و موجب رنج روانی، خطر جسمی یا افت عملکرد روزمره نشود، فانتزی طبقه بندی می شود؛ اما اگر به فرد آسیب بزند و خارج از کنترل باشد، یک اختلال بالینی است.
آیا درمان مازوخیسم با دارو ممکن است؟
داروها تمایلات را به طور کامل پاک نمی کنند؛ اما برای کاهش وسواس فکری، مهار اضطراب زمینه ای و کنترل تکانه های شدید ناشی از ناهماهنگی انتقال دهنده های عصبی تجویز می شوند تا فضا برای روان درمانی فراهم گردد.
چگونه میتوانم بدون گفتن همه جزئیات به روانشناس، این موضوع را مطرح کنم؟
می توانید با بیان احساس رنج، اضطراب و افکار تکرار شونده ناخواسته شروع کنید. درمانگران اخلاقا موظف به حفظ رازداری کامل و نگاه بدون قضاوت هستند؛ هر زمان که احساس امنیت کردید، می توانید وارد جزئیات شوید.
آیا رفتارهای مازوخیستی باعث ایجاد افسردگی مزمن میشوند؟
بله؛ چرخه تکرارشونده «وسواس فکری، بروز رفتار، احساس گناه شدید و خودسرزنشگری» در صورت عدم مداخله تخصصی، مستقیما به افسردگی مزمن و انزوای عاطفی منجر می شود.
چقدر طول میکشد تا اثرات درمان شناختی-رفتاری (CBT) در کنترل این تمایلات مشخص شود؟
معمولا طی ۱۲ تا ۲۰ جلسه منظم هفتگی، تکنیک های بازسازی شناختی و مدیریت تکانه اثرات خود را در کاهش تنش، مهار وسواس و بهبود روابط نشان می دهند.
آیا میتوان بدون تغییر تمایلات، از آسیب دیدن در روابط جلوگیری کرد؟
بله؛ با تعریف مرزهای سفت و سخت، رعایت خط قرمزهای سلامت جسمانی، استفاده از کلمات ایمن (Safewords) و درمان خود کم بینی از طریق روان درمانی، می توان از افتادن در دام سوء استفاده های خطرناک پیشگیری کرد.
منبع:
Understanding Masochism: Causes, Symptoms, and Clinical Treatment Approaches
